Ahşabın Hafızası ve İğnenin Bulduğu Melodi

Burada, bu atölyenin loşluğunda, zamanın kendisi bile cilalanmış bir Oberon parçasının gibi ağır ağır akar. Dışarıdaki İstanbul, onun tüm o telaşlı, kesik kesik uğultusuyla geldiğinde, benim için sadece bir arka plan gürültüsü oluyor; her şey, bu büyük, ahşap ruhların fısıltısına odaklanıyor. Benim için her bir mobilya parçası, sanki ait olduğu o ilk anın belleğini taşıyor; çatlamış, çizilmiş, ancak her bir lifinde kurtarılmayı bekleyen bir hikaye var. Bu plaklar da öyle. Onların üzerindeki kılcal çatlaklar, benim onarım masamdaki kılcal çatlaklarla aynı dili konuşuyor.

Bu sabah, beklenmedik bir keşifle uğraşıyordum. Bana gelen, eski bir kemik mobilyanın son kalıntılarıydı; özellikle de bu parçanın gövdesindeki o yoğun, derin kırmızı tonun, zamanın katmanlarından geçerek geldiği belliydi. Yüzeydeki kararmalar, sadece yaşlanmanın bedeli değildi; onlar, kullanıcısının ömrünün, aceleyle bırakılmış bir veda yazısının fiziksel kanıtlarıydı. Çekiçle nazikçe, o gerilimi dağıtırken, sanki gerilim hattını bulduğum bir müzik parçasının son notasına erişiyordum.

Oysa bu sabah, benim zihnimin bir köşesi, tamamen alakasız, tozlu bir kasetçaların içinden düşmüş gibiydi. Aradan geçen günlerdir dinlemediğim, türünün en nadide örneklerinden biri olan bir caz kaydı vardı rafta. O kaydın üzerindeki etiket bile yıpranmış, bandının rengi bile ömrünü tamamlamış gibiydi. O anda, o mobilyanın kırmızı ahşabını incelerken, sanki o cazın giriş kısmını çalmaya başlamış gibi hissettim.

İşte benim için bu kesişim noktaları, bu rastgele karşılaşmalar, en büyük anlamı kazanıyor. Ahşabın direncindeki o son tutunma anı ile, plağın o kusursuz olmayan, fakat tam da o kusurlar sayesinde ulaşılabilen saf ses arasındaki paralellik... Bu, ne bir tesadüf, ne de basit bir tesadüfün ulaşabileceği bir seviye. Bu, her iki maddenin de, kendi ömrünün son demlerinde, kayıp olanı tamamlamaya dair bilinçli bir çabasıdır.

Bizler, bu eski yapıtlara dokunduğumuzda, aslında sadece vernik veya ahşap lifini değil; onların yaşam öyküsünü, duygusal yükünü de geri kazanıyoruz. Ve o kazanılan şey, bir tamir kılavuzu değil; tamamlanmış, ancak kusurlarıyla muazzam bir güzellik barındıran bir duygu katmanıdır. Tıpkı bir melankoli parçasının, en gürültülü kısmında bile bir sonraki nefesi almayı bekleyen o ince, o en hassas sessizliği içinde saklı olması gibi.

Bazen en büyük bilgeliği, en çok telaşlanmadığımız, sadece dikkatle dinlediğimiz o boşlukta buluyoruz. O boşluk, yani hem mobilyanın çatlağındaki son tutunma çabası, hem de plağın iğnenin bulduğu o ilk, tutarlı frekans... Her ikisi de, nihayetinde gerçeğin söylendiği yer oluyor.